اسعد بن مظفر كه وى هم دانشمندى بوده و بحجاز و جاهاى ديگر سفر كرده است و مشايخ بسيار ديده و در جامع عتيق و جاهاى ديگر تذكير مىگفته و شيرين‌سخن بوده است و بيشتر شوق و ذوق و وجد داشته و مىگريسته و شعر تازى هم گفته و در 740 درگذشته و او را پشت سر پدرش به خاك سپرده‌اند . از اينجا معلوم مىشود كه نام و نسب جنيد و پدران او تا هفت پشت بدين گونه بوده است : شيخ حاج معين الدين ابو القاسم جنيد بن نجم الدين ابو الفتح محمود بن بهاء الدين ابو المبارك محمد بن اسعد بن صدر الدين ابو المعالى مظفر بن سعد الدين محمد بن زين الدين مظفر بن روزبهان بن طاهر عمرى ربعى قرشى شيرازى ، وى از خاندان معروفى از دانشمندان نامى شيراز بوده كه از پايان سدهء ششم تا آغاز سدهء نهم مدت بيش از دويست سال در شيراز معروف بوده‌اند و هجده تن از آنها زن و مرد در تاريخ معروفند و دانشمندان بزرگ از آن برخاسته‌اند . اما تاريخ در گذشتن او معلوم نيست و اينكه برخى سال 791 را تاريخ مرگ او دانسته‌اند باشتباه رفته‌اند و آن تاريخ مرگ همنام او و همشهرى او صدر الدين جنيد بن فضل الله بن عبد الرحمن شيرازيست كه ذكر او پس ازين خواهد آمد چنان كه لقب صدر الدين هم ازوست و فضل الله هم نام پدر او بوده و درست‌ترين تاريخ مرگ او همانست كه مرحوم فرصت در آثار عجم نوشته و پس از 800 دانسته است زيرا كه تا سال 791 كه در حدود آن كتاب « شد الازار فى حط الاوزار عن زوار المزار » را تأليف كرده و آخرين تاريخى كه در آن آورده همان سال 791 است زنده بوده و چون در سال 782 يعنى نه سال پيش از آن هم از مشاهير شهر خود بوده پيداست كه درين زمان مردى كامل و يا پير و يا نزديك بپيرى بوده است و هم‌چنانكه مرحوم فرصت گفته مىبايست در آغاز سدهء نهم و پس از سال 800 درگذشته باشد . كتاب شد الازار او كتابيست در شرح‌حال بزرگانى كه در شيراز در زمان او مدفون بوده‌اند و آن را بر هفت نوبت تقسيم كرده بدين گونه : روضة الكبير يعنى مقبرهء شيخ كبير ابو عبد الله محمد بن خفيف بن اسكفشاذ ضبى شيرازى و حوالى آن ، مقبرة -